Dictee – dictees [3850]
(Geen titel, auteur: Nathalie Baartman)
Commentaar in blauw.
1. In de hoge loge van een pittoresk etablissement zat Robbie, een Euro-Amerikaanse amanuensis, in een lederen fauteuil een excellent koteletje met bechamelsaus en gekaramelliseerde kapucijners te verorberen. De zon uit het glas-in-loodraam gaf een enigszins turkooizen gloed aan zijn blotebillengezicht.
2. ‘Nou ja, wat een coïncidentie!’ echode (het) eensklaps langs het witgepleisterde plafond vol ornamenten in rococostijl. Robbie draaide zich onmiddellijk om en ontwaarde een gracieuze dame in excentrieke legging. Zeker geen louche of nooddruftig type. Poepchic dus. ‘Adèle,’ zuchtte hij, ‘medecursist van de avant-gardistische workshop ‘kieviten [GB/VD ook: kievieten, zelfde uitspraak!] creëren middels papier-maché’’. ‘Adèle.’ Toentertijd [ook toendertijd, andere uitspraak] had hij haar onoorbaar willen omhelzen, maar antiheld als hij was, nam hij in plaats daarvan op mallotige wijze een hap van zijn goudrenet. Desalniettemin apprecieerde hij nu haar acte de présence.
3. Adèle stevende flamboyant op Robbie af. Daar stond ze. Een zweem van appetijtelijke patchoeliolie, een waar afrodisiacum, betoverde zijn neusharen. ‘Aanstonds zin in een gezamenlijk espressootje?’ wilde hij knipogend vragen. Maar bevreesd om voor misplaatste patjepeeër versleten te worden dook Robbie vol gêne ineen, als ware hij lijdend aan het aspergersyndroom. ‘Nooit verondersteld dat je een liefhebber van haute cuisine bent?’ sprak Adèle. Deze kennisgeving deed stante pede (een) appel op Robbies aplomb. Hij raapte zichzelf gezwind bijeen om een limerick te declameren. Er was eens een deerne uit Dieren. Die liet zich niet simpel versieren. Ware het niet dat dit gederangeerd werd door het lawaaierige geblaf van een dobermannpincher.
4. ‘Ik ben kynofobisch [uitspraak: k – GB/VD ook cynofobisch – uitspraak s]’, gilde Adèle. ‘En ik de eeuwige einzelgänger,’ prakkiseerde Robbie toen zij halsoverkop de accommodatie verliet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten